Gurbetin Çocukları: Savaşın ve Göçün Yıkıcı İzleri
- Göçmen çocukların hayatı savaş ve travmalarla şekilleniyor.
- Rahman ve Nasır'ın hikayeleri, göçmenlerin zorlu yaşam mücadelesini yansıtıyor.
- Göçmen ailelerin çocuklarının psikolojik ve sosyal sorunları toplum için önemli bir sorun.
Bir adamın kafasında derin bir yara izi vardı. Çetin savaşların başına bir mühimmat parçası saplanmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. Adı Nasır’dı. Savaş ortamında ağır yaralar asıt olmuş sığınmacıların tedavi edildiği Danca kurumunda uzun süre tedavi devam ediyordu. Sağ kolu kullanamıyor, tokalaşırken sol elini kullanıyordu.
İçindekiler3 bölüm · başlığa tıklayarak ilgili bölüme geçin
Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu
Nasır’ı tanıdım oğlu Rahman’ı okula bırakıp alırken karşılaştım. Çeşitli günler avucuma birkaç kalem, silgi, cetvel tutuşturuyordu. Rahman’ın okuldan sonra insanlara verdiği kalemleri sahiplerinin ihtiyacı amaçlı okulun önüne sunu ediyordum.
Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri
Her çocuğun farklı öyküsü vardı. Bazıları savaş travmasını hala üzerlerinden atamamış aile ortamlarından geliyordu. Sürekli dövüşüyorlardı. Günlerimiz “Yapmayın etmeyin!” demekle kekemelikle.
Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu
O çocuk başlangıç seviyesine hazırlık sınıfına başlamıştı. Okul ve evde ve aile hayatında zorlanıyordu.
Görevli danışmanı çaba tesir etmedi. İdare, gelişmeleri değerlendirmek için Rahman’ın ailesini daveti yapmayı tespit etti.
Bütün aile tamamı bir arada geldiler. Hepsi birlikte evde yaşıyorlarmış. Büyük aile birlikte toplantı odalarına girdiklerinde, O çocuk düştü, “İşte öğretmen” söyledi koşarak büyükanne ve büyükbabasının elini öpmeye ilk kez başladı.
Dışarısı soğukken ben birkaç kat giymiştim. Dede, yalın ayak geldi. Yeleğin içine giydiği beyaz kıyafetini bileğe dek uzanan giydi. Anne ve ninesi ve annesi başörtülüydü. İş yerindeki durumunu anlatmaya başladığımızda, Rahman çok rahatsız oldu. Hıçkıra hıçkıra başladı. O çocuk ruhu derinliklerdeki sır kavramaya gayret ediyorduk.
Baba oğlu bazı zamanlar evden kaçtığını, polis tarafından yakalandığını söyledi. Anne ise, açıklayarak “Hâlâ gözleri gözü açık olarak yatak gece altını ıslatıyor!” dedi. Rahman utanarak odayı ayrılmak istedi. Konuyu çok uzatmadık.
Toplantıda ailelerin de onayıyla Rahman’ın birkaç danışmana yönlendirilmesine karar verildi. Okul saatlerinde Rahman’la rehberlik ve işbirliği görevi bana verildi.
İlerleyen günlerde o çocuk koro koşarken kapıya. Zararı olmadı ama hissi yandı, samimi yoğun üzüldü. Rahman’ı teselli etmek için elini tutarak okul götürdüm ve onunla konuştum. Önüne beyaz bir adet boya kalemleri yerleştirdim. Raftan, bir kitap aldı okuma görünümü görünmeksizin uzak dan onu sessizce> gözlemledim. Rahman, çeşitli renklerde küçük kalemlerle bir çizerken bana dikkat etmemiş kendi dünyasında konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kağıt alırken önüme koydu.
“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Çok fazla bitkin, uyumak istiyor istemiyor gitmek istemiyor. Arkadaşları onu sevmiyor!” anlattı. O yıl başka bir okulda görev aldım. O çocuk bazen hatırladım.
Yoldayken Nasır’la karşılaştım. Beni gözüne kestirdi, “Muallim!” diyerek elime sarmaya çalıştı. O çocuk sordum, yüzü ve bulutlandı; bana saklamadı. Oğul daha sonra gelişen çeşitli Suç olaylarına karışarak polis kayda işlenmiş. Ailesinden ayrı tutulup problemli gençlerin bakıldığı bir koruma yurduna yerleştirilmiş. Bütün gayretlerimize karşın Rahman’ı kurtaramamış olduk.
kaynak olarak ekleyin
💬 Tartışma (0)
Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazın.
İlgili Haberler
GündemABD ve uluslararası toplumdan İsrail'e karşı sert yaptırım adımları ve bölgesel etkileri
GündemEşini Sinek İlaçlı Zehirleyen Kadına Çorum'da Ağır Müebbet Hapsi İstemi
GündemSon dakika: Adalet Bakanı Gürlek fon soruşturması hakkında önemli bilgileri paylaştı
Gündem